11-4-2024 - Willemijn Eekhof

Steeds als ik het lijk te begrijpen, is dat het verste wat ik er vanaf heb gezeten. En tegelijk kom ik steeds dichterbij. Jezus volgen is één van de meest simpele en duidelijke dingen, maar tegelijk een van de meest ingewikkelde en paradoxale dingen. Waar dat dan misgaat?

Vele stromingen en religies

Waarom zijn er zo ontzettend veel stromingen en religies? Ik denk dat hiervoor geldt dat we als mensen (ik ook) heel graag alles in een hokje willen proppen. Een receptenboek voor het leven, so you will. Een toverformule: zó ben je gelukkig! Of gered. Of welke woorden je dan ook geeft aan datgene waarnaar je op zoek bent. Heel? En ja: hier zijn honderdduizend verschillende methodes voor en mensen die schreeuwen: ‘ík heb het antwoord!’. Het lastige is dat juist de mensen die hierbij het hardste schreeuwen dat ze niets in een hokje stoppen, vaak júist degenen zijn die dat bij uitstek doen. ‘Alle wegen leiden naar God’. Ja, maar ondertussen moeten we luisteren naar wat jouw definitie van God is en toevallig heb je ook een boek geschreven en een cursus gemaakt en een ademhalingstechniek waardoor we bij die God van jou komen. En dan heb je natuurlijk ook de bredere religies zoals Islam en nog vele andere. Allemaal beweren ze een formule te hebben. Volg dit pad en het komt goed. Of het ís al goed. (Maar dan kan je ‘deze stappen volgen om dat te voelen en ervaren’. Oh… je bedoelt een pad?)

Ik zeg niet dat ik een haar beter ben. Ik merk bij mezelf dat ik hier enorm naar op zoek ben. Een formule. Om dat eeuwige leed en lijden een plek te geven. Om om te gaan met deze wereld en deze realiteit. Want deze wereld en deze realiteit zíjn ingewikkeld, welke methode je ook aanhangt. Mensen doen je pijn, we worden geboren in een wereld met pijn, en om het nog erger te maken doen we zelf onszelf en andere mensen ook nog pijn. Wat een zooitje.

Nederigheid en Jezus

Ik vind het daarom heel mooi dat God zegt dat als je hem zoekt, dat je hem zult vinden (Math. 7-7). Ook zegt hij dat zijn wet niet meer in steen, maar in ons binnenste geschreven wordt, in ons hart en in ons verstand (Hebr 6: 10). Kijk, het laatste wat ik wil is weer in dezelfde valkuil trappen. Dat ik met het vingertje ga wijzen en iedereen wel even ga vertellen hoe het zit. Dat heb ik in de new age gedaan, en als was het (voor zover ik wist) vanuit de beste intenties, dat ga ik niet nog een keer doen, omdat dat denk ik juist de valkuil is waar het hier over gaat: dat we voor anderen gaan bepalen hoe zij het moeten doen, zonder eerst eens even heel goed naar onszelf te kijken. (Hey, bekend Bijbelvers weer? Iets met een splinter en een balk en Mattheüs 7-4).

Als Jezus me iets heeft geleerd de afgelopen jaren (het zijn er alweer 2), dan is dat wel de kracht die er schuilt in nederigheid. Nu is het alleen soms erg lastig om te weten wat ware nederigheid is. Ook is het hierbij belangrijk waar je nederig naar bent. Ben je nederig naar anderen of ben je nederig naar God? Soms gaan die twee niet samen. Soms wel. Daarom denk ik dat het van cruciaal belang is om oprecht naar Zijn wil te zoeken. Gelukkig zei Hij dat als je dat doet, je Hem zult vinden. En dat als je om wijsheid bidt, dat je die altijd zult ontvangen (…)

Waarbij de meeste religies en mensen volgens mij voorbijgaan aan de waarheid, is in dit simpele stukje van nederigheid. Als we het hebben over de smalle weg, dan willen we anderen vaak maar al te graag wijzen op waar zij moeten lopen. Naar onszelf kijken hierin vinden we een stuk lastiger. Dus vermijden we dat waar we maar kunnen. Het ligt er een beetje aan in welke kerk je zit, maar er zijn kerken waarin dit niet geleerd wordt. Er zijn kerken die enorm op de zonden en de schuld zitten, en er zijn kerken waarbij er enkel in de gloria en de hallelujah