2-11-2024 - Willemijn Eekhof

Zoveel bullshit kan ook zo fijn voelen. Zoveel dingen om dat gat in je ziel te vullen. Maar vol raakt het nooit. Dingen die goed voelen, dingen waar je je druk over maakt. Waardoor je denkt dat jij degene bent die alles moet oplossen. Misschien is het allebei een leugen. Misschien gaat het zowel niet om pleasure als om angst. Misschien gaat het om waarheid en is waarheid iets totaal anders dan die dingen. Misschien is waarheid niet te vinden op de aarde, horizontaal. Misschien kan waarheid je enkel gegeven worden. Net zoals wijsheid. Want alles wat ik leer, is niet iets wat ik zelf verzin. Dan kan het per definitie geen wijsheid of waarheid meer zijn, want alles wat ik doe is de puzzel van het leven proberen te ontrafelen. Laagje voor laagje afpellen als een ui. Een gat graven waar ik zelt niet meer uitkom. Tot er het besef indaalt: ik kan het niet alleen. En nee: er is niemand die mij snapt. Behalve één.

En hoe dat zit, dat zal ik misschien nooit begrijpen. Of misschien is het veel simpeler dan ooit gedacht: Hij die kwam, als God naar beneden. Waarheid in verticale vorm. En die mijn zonden door en door kent, en is opgestaan voor ons allemaal. Zodat wij mogen leven met Hem, in een nieuw leven. Waarin we Hem aannemen, waarin we Hem volgen. Zo goed en zo kwaad als we kunnen, met honderd keer vallen en duizend keer opstaan. Maar dat het zo simpel is als dat.

En de boze, de demonen, zij zullen er alles aan doen om je van deze waarheid te weerhouden. Zij zullen het je moeilijk maken, zij zullen je proberen te laten vergeten dat je rekening al is betaald. Zij zullen je vleselijke verlangen van zelf god willen zijn aansporen en aanprijzen waar ze maar kunnen, in welke vorm dan ook. En het gaat er niet om dat je perfect bent, het gaat erom dat je hen niet gelooft. Dat je weet dat je gered bent, door Jezus aan het kruis. Dat je weet dat je nergens in de hele wereld, noch bij jezelf, de redding gaat vinden die je zoekt, omdat je niet perfect bent. Dat je naar God gaat, telkens weer. Met een oprecht hart. Dat je teruggaat naar de Creator van dit alles. Degene die de regels heeft gemaakt en van je houdt als Zijn eigen kind. Durf je je daaraan over te geven? Want dát is geloof.

Het is ook een proces van vallen en opstaan. Je bent vervormd door de wereld en je ouders, je hebt trauma en boosheid in je hart. Verdriet, waardoor je keuzes maakt die jou en de mensen om je heen pijn doen. God wil je daarbij helpen, want dat kan je niet alleen. Weet dat je het niet alleen kan. Weet dat alles fout gaat zonder verbinding met de enige Ware God. Hij die liefde en waarheid is. En Zijn Zoon Jezus Christus is de mensgeworden God. Hij belichaamt Hem. En niet alleen dat: Hij is ook nog eens opgestaan uit de dood. Als ultiem bewijs en ultieme daad van liefde en genade. Daarom kunnen we vertrouwen wat in Zijn woord staat. Al staat daar gelukkig ook dat we alles mogen testen. Dus laten we dat ook doen. En er staat dat de wet niets is zonder liefde. Laten we leren van de farizeeërs die alle wijsheid van de wereld bevatten, maar Jezus niet herkenden. Laten we leren van de vrienden van Job, die alle wijsheid van de wereld bezaten, maar geen oprecht hart naar God en naar hun vriend die lijdde in nood. Laten we leren van al deze verhalen en onze (eigen)wijsheid laten varen als dat in de weg gaat zitten van een nederigheid naar God en naar de mensen om ons heen. Want wie weet hoe het zit, behalve God? Wat vraagt God van ons naast Hem te vertrouwen en onze zorgen aan Hem te geven? Gelukkig is dat de God die wij mogen dienen. De God die de natuur gemaakt heeft, alle perfecte wetten in dit universum. De God die zei: Ik heb een plan voor je leven. In al mijn wegen wil ik me onderwerpen aan die God. De God die Zijn Zoon de dood in stuurde. De God van 100% vrije wil en 100% soevereiniteit. De God die wij als mensen misschien nooit kunnen kennen, maar misschien ook wel, als dat Zijn wil is. Dat is onze God.