24-9-2024 | Willemijn
Wat een valkuil hè? Om het allemaal op eigen kracht, op eigen inzicht te willen doen? Voor mij in ieder geval wel. Daarom heeft God mij denk ik ook tot stilstand gebracht. Again. Want waar Hij wil dat ik 3 stappen loop, ren ik er 10 vooruit. Waar Hij vraagt om obedience, denk ik al heel snel dat ik begrijp wat Hij bedoelt, terwijl Hij nog maar halverwege was met mij de les te vertellen die ik nodig had om te horen…
Daarom ook weer even een schrijfsel, in plaats van een podcast. Ik vind het heel fijn om mijn gedachten, hersenspinsels en lessen te delen, maar ik voel me soms zo verantwoordelijk om dit echt goed te doen, terwijl: ik ben nog maar zo’n baby! Dat is eén van de dingen die ik de laatste tijd geleerd heb: ik ben niet nodig. God kan het zonder mij. Klinkt misschien hard, maar er is zo’n bevrijding in. Betekent absoluut niet dat ik niet alles wil doen wat er in mijn macht ligt om licht te verspreiden, discipelen te maken of all nations. Dat is de grote opdracht en dat is waar mijn hart van gaat zingen.
Maar daar mogen we zacht in zijn. Als we harder gaan lopen dan God, schieten we dan niet totaal het doel voorbij? Een discipel is iemand die op zijn meester gaat lijken door in een dienende relatie met hem te leven. Hoor je dat? Relatie. Een relatie waarin je luistert naar je meester. Waardoor je meer op hem gaat lijken. ‘Not my will, but Thy will be done’, zei zelfs Jezus. Is dat niet de mindset die wij dan mogen aannemen?
Denk ook maar wat Jezus zei tegen Marta: ‘Marta, Marta, je bent zo bezorgd en je maakt je veel te druk. Er is maar één ding noodzakelijk. Maria heeft het beste deel gekozen, en dat zal haar niet worden ontnomen.’ (Lucas 10:41). Allebei de zussen waren bezig met dienen. Maria zat aan de voeten van Jezus en Marta was bezig in de keuken en rende van hot naar her om in haar ogen zo goed mogelijk te dienen. Maar wat zei Jezus? Dat Maria, die aan de voeten van Hem zat, te luisteren naar wat Hij te zeggen had, in dit geval de beste plek gekozen had. Dit wil absoluut niet zeggen dat Marta niet in de keuken moest staan of dat daar iets mis mee is. Ik denk dat het hier eerder gaat over prioriteiten. Waar kies jij voor?
Voor alles is een tijd. Als Jezus spreekt, dan is het prioriteit om te luisteren. Soms stuurt God je er juist op uit en is dat obedience. Net als dat het soms tijd is om te eten en te feesten ( Marcus 2:18-22), is het soms juist tijd om te vasten.
Ik heb laatst even gevast. Als je niet precies weet hoe je dit aanvliegt: mij hielp het om te vasten ‘tot je een doorbraak krijgt’. Je hoeft dit ook zeker niet op eigen kracht te doen. Vaak weet je wel wanneer God het van je vraagt. Als het vaker op je pad komt, als je er een roep naar voelt, bid erover en probeer het, zou ik zeggen. Dat was bij mij laatst het geval in ieder geval! Daardoor kon ik nog wat beter even pas op de plaats houden en ik werd echt even naar binnen gehaald met mijn aandacht. Ik had geen lust meer of energie voor de buienwereld, maar ging (terwijl ik in de trein zat) in gebed. En God antwoordde!
Natuurlijk verschilt van keer tot keer, en zal het voor iedereen anders zijn, maar dat we af en toe wat meer pas op de plaats mogen houden en echt even met onze aandacht naar binnen/naar Hem, in het ongeziene, dat lijkt me een mooie oefening voor elke volger van Jezus.
Bedankt voor het lezen van mijn gedachtenspinsels. God bless you! En tot de volgende 😊