5-6-2025 | Willemijn

Ik ben in de war, al een tijdje. Ik zie een stroming hier, ik zie een stroming daar, ik hoor vragen van mensen die al lang christen zijn, waarvan ik denk ‘huh? Wat bedoel je daarmee? Dienen wij dezelfde God?’ Ik had twijfels over of de mensen op de events waar is was, wel dezelfde Jezus dienen en ik heb gezien dat God groter is dan al die mensen bij elkaar - omdat het gebed wat ze baden klopte, hoewel ze zelf niet snapten waar ik mee zat. Ik zie een discrepantie tussen mensen en tussen God en ik heb vragen over hoe we die verminderen, en hoe weet je dat? Ik zie gender debates, ik zie mensen wijzen met de vinger, ik zie mezelf ook in die valkuil trappen, omdat ik óók denk dat ik de waarheid ken. In pacht heb? Nee, maar wel dat ik weet waar die te vinden is en dat is in Jezus. Voor de rest weet ik vrij weinig zeker, maar zoveel mensen om mij heen lijken wel zo zeker. Zeggen volgens God te spreken, maar hoe checken zij dat? Hoe checken wij dat?

Ik heb net een kleine docu gekeken over de sekte ‘de lichtfamilie’ en ik herkende er zóveel van. Het verschil tussen licht en donker, de eindtijd, bomen aanraken om te aarden, ‘afstemmen’ voor een bijeenkomst, en natuurlijk zeggen namens Christus te spreken. Zelfs de Bijbel als autoriteit aanvaarden. Toch kan iedereen van een afstandje zien dat er dingen helemaal niet zuiver aan toe gaan, maar waaraan meten wij dat? Want ook daarin krijg je een clash van meerdere ‘waarheden’ tegenover elkaar. Geloofovertuigingen is eigenlijk een beter woord. Maar we zijn zo bang om onze eigen geloofsovertuiging te onderzoeken, laat staan los te laten. Ook ik. Ook anderen. Ergens wil ik helemaal mijn geloof niet meer los laten, maar aan de andere kant overwint de waarheid altijd want dat is - juist - de waarheid. Maar hoe weet ik wat die is? Dan kom je weer op die plek dat je moet toegeven dat je brein altijd tekortschiet. Anders kunnen we het zo ongeveer gewoon aan ChatGPT vragen; ‘collecteer alle data van de wereld, alle boeken van alle geschiedenis, alle grote filosofen, alle wetenschap en alle meningen, en kom tot een conclusie.’ Kan dat? Komen we dan niet op een antwoord als ‘42’, zoals het Het antwoord op de ultieme vraag over het Leven, het Universum, en Alles volgens het boek van Douglas Adams. Is dat niet een beetje hetzelfde als zeggen: ‘Jezus’. Of: ‘de Bijbel’ of ‘God’? Want moet daar niet wat meer substantie onder zitten dan het enkel te snappen? Hebben we daarom niet ook ervaringen? En opereren veel christenen niet vanuit het antwoord, zonder hun ervaringen en alle onderliggende overtuigingen onder de loep te nemen? En hoe doen we dat?

Ik merk dat ook ik onder de noemer van hypocrisie gehandeld heb hierin. Soms is het zo moeilijk te onderscheiden wanneer iets waar is en wanneer je iets heel graag wil. Want waarin ligt dat verschil? En zijn die dingen niet ook gewoon heel erg aan elkaar verwant? Er zijn zoveel mechanismen die ons mensen staande houden, bepaalde principes. Zo hebben we allemaal mensen om ons heen nodig, anders worden we gek. En als we geen mensen hebben, dan verzinnen we onze eigen verhalen, of duiken we in een bubbel op internet, in games, in films, we need stories. We need to make sense of reality. Hierin zijn er ontzettend veel nuances te vinden: wat nemen we aan als waarheid, wat zoeken we, welk gat willen we vullen? Uiteindelijk zoeken we allemaal naar meaning en purpose en sommigen hebben dat meer gevonden dan anderen. Sommigen zijn meer desperate dan anderen, bij hen komt vaak Jezus eerder aan bod. Hij zei dat ook toch: Ik ben gekomen voor de zwakken en de zieken. Gezonde mensen hebben geen dokter nodig. I needed a doctor, desperately. En ik denk dat we dat allemaal doen. Juist omdat we in allerlei vallen trappen die ons dingen laten geloven die niet waar zijn. En wat zegt Jezus: bij mij ben je veilig. Ik legde mijn leven voor jou neer zodat jij het grootste cadeau van de grootste liefde ooit kan ontvangen. Maar Hij zegt ook dat we ons dienen te bekeren. Ergens tussen die twee zit dat spanningsveld, en blijft dat misschien wel zitten tot op de dag van het oordeel. Want schipperen we niet allemaal tussen die twee? Ik weet het niet hoor, maar het valt me zo op dat iedereen zo zoekende is. En degenen die zeggen dat ze niet zoekende zijn, misschien nog wel het meest. Hoeveel theologieën zijn er wel niet? Zelfs met Jezus aan het hoofd? Hoeveel verschillende stromingen zijn er wel niet, die allemaal de nadruk leggen op andere verzen uit de Bijbel, of juist gedachten nog búiten die Bijbel zoals veel van het katholicisme? Hoeveel cults gebruiken Jezus en de Bijbel niet als autoriteit om vanuit te spreken? Hoeveel van hen tonen op de één of andere manier toch vruchten die niet lijken op liefde en nederigheid? En hoe maken wij dat onderscheid?

Het is zo makkelijk om elkaar na te praten, en ik doe dat ook. Ik probeer het van niet, maar ook ik doe dat. Ik denk iedereen. Wat anders is ons brein en de informatie waarmee het gevuld is, dan een cumulatie van allerhande ideeën, gedachten, theorieën, ervaringen; informatie?

De vraag is nu; hoe onderscheiden we wat waar is en wat niet. Hoe leven we op een manier die blijft onderzoeken, die blijft openstaan, die ondertussen scherpe keuzes maakt in wat we zeker weten wat wél waarheid is, daarvoor durft te kiezen. Onder welk juk ga je gebogen? Ik denk dat de enige manier is, om je hiervan bewust te blijven, bereid om de leugens achter je te laten en om je nederig op te stellen tegenover de meest liefdevolle Waarheid die er is. Blijven onderzoeken, blijven onderwerpen, met alles. Stond er ook niet in de Bijbel zelf dat de schrift was ingegeven om te onderzoeken? Ben jij bereid om dat te doen? Als het antwoord ‘ja’ is, ben je denk ik al een heel eind op weg ;)

Groetjes!